كارگزاران در سرمقاله خود كه نوشته احمد پورنجاتي است با اشاره به حمايت‌هاي مجلس هفتم از دولت، نوشت: مجلس هفتم را مي‌توان ضعيف‌ترين و جامانده‌ترين مجلس نسبت به تصميمات سياسي و اجرايي دولت نهم دانست. اظهارات اين روزها كه از سوي هدايتگران اصلي مجلس هفتم، از جمله رئيس و نايب رئيس اول آن در مستقل‌نمايي و رفعت منزلت مجلس هفتم بيان مي‌شود يا برخي واكنش‌هاي ديرهنگام و كم‌تاثير كه از سوي رئيس‌ مجلس در برابر كژتابي‌هاي رسمي رئيس‌جمهور و دولت نهم نسبت به مصوبات مجلس صورت مي‌گيرد، چيزي را در كارنامه نزديك به چهار ساله رفتار بزرگوارانه و مسامحه اغماض‌گرانه و حتي تاييدآميز اين مجلس نسبت به دولت تغيير نمي‌دهد. چندي پيش آقاي حداد عادل رئيس مجلس هفتم، در مقام دفاع از استقلال مجلس در برابر دولت و در پاسخ انتقادهاي فراواني كه نه تنها از سوي افكار عمومي بلكه حتي از سوي نمايندگان مجلس هفتم، نسبت به انفعال و تابعيت اين مجلس در برابر دولت نهم و تضعيف شان و مرتبه مجلس مطرح مي‌شود، عبارت جالبي را عنوان كرد كه يادآوري آن خالي از لطف نيست،‌رئيس مجلس هفتم گفت: مجلس، پشت دولت هست، اما در مشت دولت نيست!
لابد مقصود آقاي حداد عادل كه تا پيش از ورود به عرصه رسمي سياست، بيشتر به صفت فرهنگي شناخته مي‌شدند، اين است كه مجلس هفتم از دولت نهم پشتيباني مي‌كند اما يكسره تسليم و مسلوب‌الاختيار در برابر آن نيست. اما كاش اينچنين بود. واقعيت اين است كه دولت نهم از آغاز فعاليت خود تاكنون، مجلس هفتم را با سه تاكتيك هنرمندانه [تاكتيك برادرخواندگي، تاكتيك زيرآبي و تاكتيك قانون‌پناهي] در چنبره اراده و عمل خود محصور كرده است.